Ken je dat? Zo'n onderbuikgevoel? Al lange tijd voel je iets borrelen, maar je kan je vinger niet helemaal leggen op wat het nu precies is. Soms heb je gewoon meer tijd nodig om te beseffen wat het is. En soms ben je er gewoon nog niet klaar voor om de 'confrontatie' met de kriebel aan te gaan. Want het kan, als je eenmaal naar die kriebel begint te luisteren, behoorlijk heftige gevolgen hebben! En dat heb ik first hand ervaren : )
Want tsja... Wat doe je als je 8 jaar lang er alles aan gedaan hebt om een bepaalde carrière na te jagen en vervolgens steeds sterker het gevoel krijgt dat dit niet is wat je wilt... Durf jij het dan aan om je gevoel te volgen?! Al je zekerheid achter je te laten en je hart te volgen??
Jaren heb ik 'bloed, zweet en tranen' gewijd aan studies, (vrijwillige) stages, (saai ; ) onderzoek, publicaties van wetenschappelijke artikelen, commissies en als kers op het toetje een Management Course aan Harvard University in Boston. Joh, wat was ik blij dat de studie achter de rug was en eindelijk mocht gaan werken! Dit was toch waar ik het allemaal voor deed?! Maar al na 1,5 jaar werken, ondanks alle super ervaringen en uitdagingen, gezellige collega's, nieuwe kennis en genoeg leerpunten, kreeg ik toch dat onderbuikgevoel...
"Dit kan het toch niet zijn voor de aankomende 40 jaar?!"
Toen mijn vent en ik na twee jaar wonen & werken in Amerika afgelopen november terugkwamen in NL en ik opnieuw een baan moest zoeken, heb ik na er goed over na te hebben gedacht de knoop doorgehakt; Ik Word Weddingplanner! Elke cel in mijn lijf zegt dat het klopt en dat het de juiste keuze is.
Tuurlijk speelt soms het onzekerheidsgevoel heus wel op... 'Whaaaa, wat nu als het me niet gaat lukken?!', 'Wat zullen de reacties van m'n omgeving wel niet zijn...?', 'Wat nu als ik geen klanten krijg?' en 'Wat nu als blijkt dat ik, ook al ben ik daar nu heilig van overtuigd, helemaal niet beschik over de kwaliteiten om een goeie Weddingplanner te worden??'.
We zullen zien : ) Zonder alle Super Steun van mijn lieve vent (ik noem hem trouwens liever 'lekkertje' ; ) en mega lieve familie & vriendinnetjes had ik het wellicht nooit gedurfd. Maar als bij jou het onderbuikgevoel net zo sterk is als bij mij, dan kan ik niks anders zeggen dan: GA ERVOOR!! Je zal zien dat je er dubbel en dwars voor beloond wordt! Ik heb inmiddels als zoveel leuke & inspirerende mensen leren kennen en gave ervaringen opgedaan, dat ik me soms net een bommetje energie voel! En dat is lekker.
Mocht je ook een onderbuikgevoel hebben en wil je er iets over kwijt of heb je vragen? Stuur me dan zeker een bericht! Ik sta graag voor je klaar!!
